Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Πολυπολιτισμικότητα είναι  ….

μια μικρή πόλη της Αγγλίας να γιορτάζει επίσημα

  1. τη λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου ως μια μέρα υπενθύμισης του τι είναι ο πόλεμος και μια μέρα τιμής για όσους συμμετείχαν σε πολέμους, Armistice Day ή Remembrance Day
  2. τη μεγάλη Ινδική γιορτή Diwali – Φεστιβάλ Φωτός
  3. τη μουσουλμανική Πρωτοχρονιά Al-Hijra
  4. τα γενέθλια του ιδρυτή της θρησκείας των Σιχ, Guru Nanak
  5. τη μεγαλύτερη Εβραϊκή  γιορτή (Φεστιβάλ του Φωτός), Hanukkah
  6. τα Χριστούγεννα
  7. την Πρωτοχρονιά
  8. τα γενέθλια μιας ακόμα ιερής προσωπικότητας της θρησκείας των Σιχ, Guru Gobind Singh Ji

… με δρώμενα που συμμετέχουν όλοι ανεξαρτήτως φύλου, χρώματος, καταγωγής και θρησκευτικής πίστης.

Advertisements

Ένα χρόνο πριν ήμουν πολύ αγχωμένη. Ετοιμαζόμασταν να επιστρέψουμε στην Αγγλία μετά από 5.5 χρόνια στην Κέρκυρα. Ήμουν τρομερά ενθουσιασμένη αλλά ανησυχούσα πάρα πολύ για τα παιδιά. Περισσότερο για τη Δανάη που τότε ήταν 6.5 χρονών, μαθήτρια ήδη στην πρώτη Δημοτικού, και λιγότερο για τον Φοίβο σχεδόν 3.5. Η ζωή τους ήταν στην Κέρκυρα, ο κόσμος τους ήταν η Κέρκυρα και δε μιλούσαν Αγγλικά.

Με έτρωγε η ανησυχία. Πως θα τους φανεί η αλλαγή και πως θα τους επηρεάσει; Πως θα αισθανθούν σε ένα ξένο περιβάλλον που δεν ξέρουν τη γλώσσα; Το σχολείο πως θα τους υποδεχθεί;

Ήμουν βέβαιη ότι το σχολείο θα τους προσέφερε ένα υποστηριχτικό περιβάλλον. Αυτό που φοβόμουν όμως είναι, ότι σε αυτό το ξένο περιβάλλον θα έχαναν την προσωπικότητά τους. Σκεφτόμουν (με το ενήλικο μυαλό μου) ότι αφού δε ξέρουν Αγγλικά δε θα κάνουν φιλίες, θα κλειστούν στον εαυτό τους, θα απομονωθούν, θα χάσουν την αυτοεκτίμησή τους, μπορεί κιόλας να τα κοροϊδεύουν οι άλλοι μαθητές.

Το άγχος μου με οδηγούσε σε μάλλον σκοτεινές σκέψεις. Μήπως εκεί που το σχολείο και η μάθηση ήταν χαρά και ευχαρίστηση για αυτά, θα γίνονταν βάρος και μια δυσάρεστη εμπειρία; Έτρεμα στη σκέψη, ότι θα χάσουν τον εξωστρεφή και γεμάτο αυτοπεποίθηση εαυτό τους. Και αυτό το κουβαλούσα βαριά, μα πολύ βαριά, μέσα μου.

Ένα χρόνο μετά, μπορώ να σας πω ότι ευτυχώς κανένας από τους φόβους μου δεν έγινε πραγματικότητα.

Σας γράφω εδώ λοιπόν τα μικρά βήματα που κάναμε για να προετοιμάσουμε τα παιδιά και κυρίως τη Δανάη για τη μετακόμισή μας στην Αγγλία. Και τι έμαθα από αυτή την διαδικασία.

1. Πως το λέμε στο παιδί. Μια μέρα καθώς επιστρέφαμε από το σχολείο, της είπα με ενθουσιασμό – Δανάη θέλεις να πάμε στην Αγγλία; Και εκείνη χάρηκε πολύ. Έτσι απλά έγινε η πρώτη μας συζήτηση. Ήξερε ότι είχε γεννηθεί εκεί, ότι εμείς είχαμε φίλους και γνωστούς, μας είχε ακούσει να μιλάμε τη γλώσσα, είχε δει φωτογραφίες. Βέβαια δεν είχε κατανοήσει ακόμα τι σημαίνει μετακομίζουμε στην Αγγλία. Ήταν όμως ευχαριστημένη, και μιλούσε στους συμμαθητές της συνέχεια για την Αγγλία. Για τα ποτάμια και τις λίμνες με του κύκνους. Για τα κάστρα και τους ιππότες. Αυτά για τα όποια της είχαμε μιλήσει και της είχαν κάνει εντύπωση.

Μετά από δύο-τρεις μέρες ξύπνησαν όμως οι πρώτες ανησυχίες μέσα της. Αφού δε ξέρω Αγγλικά πως θα κάνω φίλες; ρώτησε. Απάντησα ότι είναι παιδάκι, θα μάθει γρήγορα να μιλάει Αγγλικά και θα κάνει πολλούς φίλους. Εξήγησα ότι η καινούργια δασκάλα της και οι καινούργιοι συμμαθητές της την περιμένουν και ότι χαίρονται πολύ που θα έχουν ένα παιδάκι από την Κέρκυρα. Αυτό ήταν το μόνο θέμα που την απασχόλησε και το συζητήσαμε πολύ (δείτε και παρακάτω)

2. Προετοιμασία γλώσσας I.  Ξέραμε ότι κάποια στιγμή θα επιστρέφαμε στην Αγγλία, οπότε τα τελευταία 2 χρόνια πήγαινε σε ένα Αγγλικό playgroup, μια φορά την εβδομάδα. Η δασκάλα που ήταν υπεύθυνη ήταν Αγγλίδα και η μητέρα της δασκάλα σε Αγγλικό σχολείο. Μίλησε στη Δανάη για τα Αγγλικά σχολεία και της δημιούργησε μια πολύ καλή εικόνα.

3. Προετοιμασία γλώσσας II. Δύο μήνες πριν φύγουμε έκανε μάθημα Αγγλικών δύο φορές την εβδομάδα με την Μαριλένα μια καταπληκτική δασκάλα Αγγλικών με εργασιακή εμπειρία στην Αγγλία. Σκοπός ήταν απλώς η εξοικείωση με τα γράμματα και τους ήχους της Αγγλικής γλώσσας.

4. Συζητήστε τις ανησυχίες των παιδιών. Τη Μαριλένα τη συμπάθησε αμέσως και ήταν ευτυχέστατη συγκυρία ότι και η ίδια είχε πάει με την οικογένεια της στην Αυστραλία όταν ήταν στην ηλικία της Δανάης. Μιλούσαν συχνά οι δυο τους για αυτό. Η Μαριλένα της έδειξε φωτογραφίες από τους συμμαθητές της στην Αυστραλία και την αποχαιρετιστήρια κάρτα που της έδωσαν όταν τελικά μετά από λίγα χρόνια έφυγαν για να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Νομίζω ότι της έκανε καλό να ακούει από κάποιον που είχε παρόμοια εμπειρία ότι όλα θα πάνε καλά. (Και ακόμα περισσότερο καλό έκανε σε μένα για να είμαστε ειλικρινής –ήταν σημαντικό να έχω μπροστά μου ένα ολοζώντανο παράδειγμα του όλα θα πάνε καλά).

Στην πορεία ανακάλυψα και άλλους ανθρώπους που προσαρμόστηκαν αμέσως σε σχολεία της Γερμανίας και της Αγγλίας. Αλλά και παραδείγματα παιδιών που ήλθαν στην Κέρκυρα από άλλη χώρα, εντάχθηκαν γρήγορα στο σχολικό περιβάλλον και έμαθαν τη γλώσσα. Ακόμα και παιδιά γυμνασίου. Αυτά ήταν και για μένα απερίγραπτα ανακουφιστικά

5. Μιλήστε με ειδικό. Αν και ήξερα βαθιά μέσα μου ότι όλα θα πάνε καλά, είχα τις ανησυχίες μου. Χρειαζόμουν κάποιον να μου δώσει κατευθύνσεις. Αποφάσισα να ζητήσω βοήθεια από ειδικούς. Εδώ με βοήθησαν οι πολύ καλοί ψυχολόγοι της Δημοτικής Μονάδας Πρόληψης κατά των Ναρκωτικών. Είχα συνεργαστεί μαζί τους σε διάφορες δράσεις τους, τους γνώριζα και εκτιμώ πολύ τη δουλειά τους και την επαγγελματική τους προσέγγιση. Μίλησα με την Έφη, που αν και δεν είχε αντιμετωπίσει ποτέ μια παρόμοια περίπτωση, έχει τόσο μεγάλη εμπειρία με παιδιά, που αισθάνθηκα ότι σίγουρα θα με βοηθούσε. Και πραγματικά το έκανε. Αυτό που κρατάω από τη συζήτηση μας και είναι το ζουμί της ιστορίας είναι ότι όλα εξαρτώνται από τους γονείς. Μου είπε χαρακτηριστικά «αν οι γονείς βιώνουν αυτή την εμπειρία ως ξεριζωμό, κάπως έτσι θα το δουν και τα παιδιά». Δεδομένου ότι για μας αυτή η κίνηση ήταν ακριβώς το αντίθετο, ήταν δηλαδή ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ και το βλέπαμε θετικά, έτσι το περάσαμε και στα παιδιά.

Η Έφη τόνισε επίσης ότι θα πρέπει να προετοιμάσουμε τα παιδιά και για τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν, όπως για παράδειγμα τη γλώσσα. Αλλά όπως σας είπα και νωρίτερα, η Δανάη είχε εντοπίσει αυτό το σημείο και το είχαμε δουλέψει αρκετά.

6. Θετικά για την καινούργια τους ζωή. Το πρώτο πράγμα που ενθουσίασε τη Δανάη, ήταν ότι τα κοριτσάκια στο σχολείο μπορούν να φοράνε φουστίτσα. Στο σχολείο της στην Ελλάδα δεν της επέτρεπα να φοράει φούστα και είχαμε συχνά γκρίνια για αυτό. Στο καινούργιο της σχολείο η φούστα είναι μέρος της σχολικής στολής. Η χαρά της απερίγραπτη! Μιλήσαμε ακόμα για τα ποτάμια, τις λίμνες, τους κύκνους, τα κάστρα, τη βασίλισσα, τους πρίγκιπες και τις πριγκίπισσες και τις φανταστικές εμπειρίες που θα ζήσει στο νέο της σχολείο.

7. Αναζητήστε υποστήριξη από ότι είναι οικείο στο παιδί και κρατήστε επαφή με αυτό. Αφάνταστη υποστήριξη για την Δανάη ήταν η κυρία Γιώτα, η δασκάλα της πρώτης Δημοτικού. Την ενθάρρυνε να μιλάει για την Αγγλία και τη μετακόμισή μας. Ετοίμασε αποχαιρετιστήριο πάρτι. Ακόμα έχουν επαφή. Έχουν κάνει και διαδικτυακά μαθήματα, οπότε η Δανάη κρατάει επαφή με τους παλιούς συμμαθητές και εκείνοι τη ρωτούν για τις καινούργιες εμπειρίες της αλλά μοιράζονται και τα νέα τους. Το Αγγλικό Πάσχα που πήγαμε στην Ελλάδα και τα σχολεία ήταν ανοιχτά, παρακολούθησε μια ολόκληρη εβδομάδα μαθήματα στην παλιά της τάξη. Το καλοκαίρι συναντήσαμε τη δασκάλα για να της δείξει τη δουλειά που είχε κάνει στο μάθημα Ελληνικών. Η φανταστική κυρία Γιώτα έχει δώσει και σε μένα οδηγίες για να κάνουμε μάθημα Ελληνικών κάθε Κυριακή. Όσο για γιαγιάδες (και προγιαγιά), παππούδες, θείους, θείες, ξαδέλφια – ας είναι καλά το skype.

Τα Χριστούγεννα του 2011 λοιπόν, μαζέψαμε τα πράγματά μας και είμαστε εδώ. Ο μπαμπάς των παιδιών ήταν ήδη στην Αγγλία. Aν και σε αυτό εδώ το κείμενο μιλάω στο πρώτο ενικό πρόσωπο ήταν μια δύσκολη περίοδος που την περάσαμε μαζί.

Μετά από όλα αυτά, και επειδή πολλοί γονείς με ρωτάτε για την εμπειρία μας καθώς προσπαθείτε και εσείς να ζυγίστε τα πράγματα για την επόμενη σας κίνηση, εδώ είναι μερικά από τα πράγματα που έμαθα.

1. Οι γονείς αγχωνόμαστε πολύ περισσότερο από όσο πρέπει

2. Τα παιδιά έχουν μια καταπληκτική ικανότητα να προσαρμόζονται σε καινούργια περιβάλλοντα

3. Τα παιδιά έχουν επίσης μια καταπληκτική ικανότητα να επικοινωνούν –η γλώσσα δεν είναι εμπόδιο

4. Ο ρόλος των γονέων είναι σημαντικός και εδώ. Ακόμα και αν νοιώθουμε ότι εξαναγκαζόμαστε να αφήσουμετη χώρα μας για μια άλλη, δεν πρέπει να το δείξουμε στα παιδιά. Ανεξάρτητα από τα αισθήματά μας, για αυτά η αλλαγή πρέπει να είναι μια θετική εμπειρία. Και μόνο εμείς μπορούμε να την κάνουμε όμορφη.

5. Δε χρειάζεται ιδιαίτερη προετοιμασία στη γλώσσα. Το Αγγλικό σχολείο έχει τις υποδομές να φροντίσει για αυτό. Είναι όμως καλό τα παιδιά να αποκτήσουν εξοικείωση με το αλφάβητο, τους ήχους, τα χρώματα και τους αριθμούς. Καθώς και με μερικές εκφράσεις για ώρα ανάγκης, όπως May I go to the toilet please? (η πρώτη πρόταση στα Αγγλικά που είπε η Δανάη στη δασκάλα της την πρώτη μέρα στο σχολείο)

6. Μην νοιώσετε ξένοι στην καινούργια χώρα και σίγουρα μην συμπεριφέρεστε ως ξένοι – ενταχθείτε στην κοινότητα του σχολείου, μιλήστε με τους γονείς, καλέστε τους στο σπίτι σας. Θα χαρούν πολύ. Οι Άγγλοι έχουν μια αδυναμία στους Έλληνες. Οι περισσότεροι έχουν έλθει τουλάχιστον μια φορά στην Ελλάδα και έχουν ενθουσιαστεί με τη θάλασσα, τον ήλιο, το κρασί, το φαγητό. Εγώ είχα πολύ καλή εμπειρία από την πρώτη κιόλας μέρα.

7. Μιλήστε με τους δασκάλους για ότι αγωνία ή απορία έχετε. Θα σας υποστηρίξουν

8. Η ζωή σε μια νέα χώρα είναι μια καινούργια εμπειρία και για εσάς. Απολαύστε την!

ΥΓ: Όπως έχω ξαναγράψει, τίποτα δε θα ήταν εύκολο για εμάς χωρίς την υποστήριξη του Αγγλικού σχολείου και της περσινής δασκάλας. Μας αγκάλιασαν και έκαναν την προσαρμογής μας όχι απλώς ανώδυνη, αλλά καταπληκτική. Τους ευγνωμονώ για αυτό και το ξέρουν.

Το τέλος Οκτώβριου είναι στην Αγγλία η περίοδος της πρώτης επίσημης  συνάντησης γονέων – δασκάλων (parent – teacher meetings). Φυσικά οποιαδήποτε στιγμή μπορεί ένας γονιός να μιλήσει στο δάσκαλο της τάξης του παιδιού του. Η συνάντηση του Οκτωβρίου είναι όμως διαφορετική.

Έχοντας ήδη δουλέψει με τους μαθητές για δύο μήνες, ο εκπαιδευτικός έχει πλέον σχηματίσει μια εικόνα για το κάθε παιδί ξεχωριστά. Αυτή την εικόνα τη μοιράζεται λοιπόν κάθε Οκτώβριο με τους γονείς.

Το ραντεβού έχει διάρκεια 15 λεπτά, αλλά μπορεί να τραβήξει και πολύ περισσότερο. Σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα πρέπει να γίνει μια εποικοδομητική συζήτηση και ο γονέας να αποκτήσει μια πλήρη εικόνα για το εκπαιδευτικό προφίλ του παιδιού του. Το σχολείο μας έχει δώσει ενδεικτικό υλικό για το πώς να προετοιμαστούμε για αυτές τις συζητήσεις και οι περισσότερες εκπαιδευτικές ιστοσελίδες και blogs γονέων έχουν σχετικές συμβουλές.

Η συζήτηση είναι σημαντική όχι μόνο για τους γονείς αλλά και για τον δάσκαλο καθώς είναι ευκαιρία να ακούσει  λεπτομέρειες για την εξωσχολική ζωή του παιδιού , όπως δραστηριότητες και ενδιαφέροντα και να αποκτήσει μια συνολική άποψη για την προσωπικότητα του μαθητή του.

Στο σχολείο των παιδιών ένας από τους σκοπούς αυτών των συναντήσεων είναι ο εκπαιδευτικός να παρουσιάσει στους γονείς το ιδιαίτερο πλάνο μάθησης για το παιδί.

Εδώ ο κάθε μαθητής αντιμετωπίζεται ως ξεχωριστή οντότητα όπου πρέπει να λαμβάνει υποστήριξη «κομμένη και ραμμένη» στα μέτρα του. Ο δάσκαλος λοιπόν θέτει στόχους και χρονοδιαγράμματα για κάθε ξεχωριστό μάθημα και ενημερώνει τον γονέα.

Στη συζήτηση μπορεί να συμμετέχει και ο μαθητής. Ιδιαίτερα για τις μεγαλύτερες ηλικίες, το σχολείο ενθαρρύνει και τα παιδιά να είναι παρόντα.

Μετά το ραντεβού του Οκτωβρίου, η επόμενη συνάντηση γίνεται το Μάρτιο με το ίδιο θέμα και σκοπό.

Προσωπικά βρίσκω τη διαδικασία πολύ χρήσιμη. Αν και ξέρω πως πάνε τα παιδιά στο σχολείο γιατί βλέπω τις δασκάλες τους συχνά, η συγκεκριμένη συνάντηση μου ανοίγει ένα παράθυρο στη ζωή και συμπεριφορά των παιδιών μου στην κοινωνία του σχολείου. Ποια είναι η σχέση τους με τα άλλα παιδιά, πως συμπεριφέρονται στο χώρο του σχολείου, πως αντιδρούν σε διάφορες καταστάσεις, πως λύνουν τις διαφορές του με τα άλλα παιδιά, με τι τους αρέσει να ασχολούνται περισσότερο. Και με ευχαριστεί να συζητώ το εκπαιδευτικό τους πλάνο αλλά και το  πως εμείς οι γονείς τους μπορούμε να τα υποστηρίξουμε στο σπίτι.

Στη συνάντηση έχουμε επίσης την ευκαιρία να δούμε τη δουλειά που έχουν κάνει τα παιδιά μας αυτούς τους μήνες – θυμηθείτε ότι τα τετράδια εργασιών μένουν στο σχολείο.

Θυμάμαι έντονα την αγαλλίαση που ένοιωσα στην πρώτη μου συνάντηση τον Μάρτιο του 2012. Τότε η Δανάη ήταν μαθήτρια στο σχολείο σχεδόν τρεις μήνες και ήξερα ότι είχε ενταχτεί καλά στην τάξη και σημείωνε πρόοδο. Ήταν όμως απερίγραπτη η χαρά μου όταν η δασκάλα μου εξήγησε με παραδείγματα ότι στο καινούργιο περιβάλλον η κόρη μου δεν είχε χάσει κανένα στοιχείο της έντονης προσωπικότητας της. Αντιθέτως συνέχιζε να είναι το ίδιο κοινωνική, διεκδικητική και αφοσιωμένη στους στόχους της όπως και στο παλιό της σχολείο στην Κέρκυρα. Είχε εξοικειωθεί αμέσως με τις διαδικασίες του σχολείου και η  γλώσσα δεν ήταν καθόλου εμπόδιο στις κοινωνικές της σχέσεις.

Σε εκείνη τη συνάντηση είχαμε συζητήσει τι μπορεί να πετύχει η Δανάη μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς και τι μέσα θα χρησιμοποιούσε για να την υποστηρίξει. Με τη σειρά μου έδειξα στη δασκάλα το υλικό που χρησιμοποιούσαμε στο σπίτι  και συμφωνήσαμε ποια θα είναι η δική μου συμμετοχή.

Για το εκπαιδευτικό σύστημα, η εκπαίδευση του παιδιού βασίζεται στη συνεργασία και των τριών μελών, δάσκαλος – γονείς – μαθητής. Αν και το σχολείο στην Αγγλία δεν απαιτεί τη συμβολή των γονέων στην εκπαίδευση  του παιδιού καθώς το θεωρούν αυτό κατά κύριο λόγο δική τους ευθύνη (όλη η δουλειά γίνεται στο σχολείο), ασφαλώς και είναι καλοδεχούμενη η οποιαδήποτε υποστήριξη από το σπίτι. Και είναι σημαντικό οι γονείς να αντιλαμβανόμαστε το ρόλο μας στην εκπαίδευση των παιδιών μα και να έχουμε οδηγίες για το πώς μπορούμε να τα υποστηρίξουμε.

Είναι όμως ακόμα πιο σημαντικό ο μαθητής  να λαμβάνει γνώση για το τι απαιτείται από αυτόν και πώς να επιτύχει τους στόχους που του θέτει το σχολείο, αλλά κυρίως είναι σημαντικό να γίνεται κομμάτι της διαδικασίας. Να γνωρίζει ότι έχει λόγο.

Από την άλλη και ο δάσκαλος οφείλει να έχει μια ολοκληρωμένη εικόνα για τον κάθε μαθητή του ξεχωριστά για να μπορεί να ερμηνεύει συμπεριφορές και να προσφέρει την κατάλληλη υποστήριξη κάθε φορά.

Εδώ είναι και μερικές οδηγίες προετοιμασίας για τη συνάντηση γονιού – δασκάλου.

Οι άνδρες δεν κλαίνε…;

Ανακάλυψα νωρίτερα το πρωί μια ανάρτηση με τίτλο Οι άνδρες δεν κλαίνε…   στην ιστοσελίδα Μικροί Μεγάλοι

Και θυμήθηκα ότι πριν από δύο χρόνια είχα γράψει για το ίδιο θέμα με αφορμή ένα περιστατικό στο ιατρείο της παιδιάτρου στην Κέρκυρα.

Διαβάστε το…

Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Δυστυχώς ένα από αυτά έχει να κάνει με τα στερεότυπα με τα οποία μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Και αυτό γίνεται εμφανές καθημερινά.

Πριν μερικές μέρες στην αίθουσα αναμονής της παιδιάτρου περιμέναμε τη σειρά μας για εμβόλιο. Στο ιατρείο ένα μωράκι λίγων εβδομάδων έκλαιγε – μόλις είχε κάνει το εμβόλιο του. Πριν από εμάς είχε σειρά ένα αγοράκι τριών περίπου ετών, και εκείνο για εμβολιασμό. Φανερά αγχωμένο στριφογύριζε δεξιά και αριστερά και κάθε λίγο και λιγάκι αναζητούσε  παρηγοριά και συμπαράσταση από τη γιαγιά και τη μητέρα του. Το κλάμα του μωρού έκανε χειρότερη την κατάσταση. Ο μικρός ήθελε τώρα να φύγει. Όμως η γιαγιά ήταν ανένδοτη «εσύ είσαι άνδρας,» του είπε, «δε θα φοβάσαι». Η μητέρα συναίνεσε με ένα χαμόγελο.

Παρατηρώ συχνά γύρω μου ότι οι γονείς και σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό οι γιαγιάδες και οι παππούδες βλέπουν τα παιδιά τους μέσα από το πρίσμα του φύλου. Αν ο γιος μας είναι ακατάστατος φταίει το φύλο του και δεν μπαίνουμε στον κόπο να του μάθουμε ότι πρέπει να τακτοποιεί τα πράγματα του. Αν είναι ανυπάκουος, οφείλεται στο ότι είναι αγόρι και δεν αξίζει να προσπαθήσουμε να τον συνετίσουμε.  Αν τον δούμε να παίζει με κούκλες ανησυχούμε θεωρώντας ότι αυτή δεν είναι κατάλληλη συμπεριφορά για ένα αγόρι.

Έχοντας δύο παιδιά διαφορετικού φύλου ( δύο και πέντε ετών) μπορώ να δω ήδη διαφορές στα ενδιαφέροντά τους.  Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στο φύλο τους ή στο γεγονός ότι πρόκειται απλά για δύο διαφορετικές προσωπικότητες.  Καταλαβαίνω όμως ότι ανεξαρτήτως φύλου έχουν συναισθήματα και ως γονιός οφείλω να τα ενθαρρύνω να μιλούν για αυτά χωρίς να τα κρίνω.

Πίσω στο ιατρείο και στο αγοράκι που ανησυχούσε για το εμβόλιο του, μπορείτε να φανταστείτε ότι τα λόγια της γιαγιά δεν τον καθησύχασαν. Αντίθετα φάνηκε να αύξησαν την ανησυχία του. Ίσως γιατί ένοιωσε ότι οι πιο κοντινοί του άνθρωποι δεν του προσέφεραν την υποστήριξη που αναζητούσε. Αντίθετα του έδιναν ένα επιπλέον βάρος.  Διότι  έτσι του μάθαιναν ότι δε θα πρέπει να αναγνωρίζει τα συναισθήματα του και πολύ περισσότερο να τα εκφράζει.

Φθινοπωρινά παιχνίδια

Θα το έχετε ακούσει και ισχύει. Οι Άγγλοι ξεκινούν κάθε τους συζήτηση με το θέμα του καιρού.

Τώρα που έγινε μουντός και υγρός  με αρκετές δόσεις ομίχλης, τα παράπονα και οι γκρίνια δεν έχουν τελειωμό. Πρώτη κουβέντα στο σχολείο, πρώτη κουβέντα στο γραφείο. Στο τρένο αν ο διπλανός έχει όρεξη για κουβέντα, στο πάρκο από τους γείτονες που βγάζουν βόλτα τους σκύλους.

Ίσως επειδή προέρχομαι από ένα θερμό μεσογειακό κλίμα, θεωρούν ότι τα σχόλια θα βρουν πρόσφορο έδαφος, θα αρπάξω τη μπάλα της γκρίνιας και θα τη συνεχίσω θεαματικά.

Έλα όμως που λατρεύω αυτό τον καιρό.

Είναι πολύ ατμοσφαιρικός και δε μας πτοεί καθόλου. Συνεχίζουμε ακάθεκτοι τις εξωτερικές μας δραστηριότητες.

Ακόμα πάμε βόλτες στα πάρκα μετά το σχολείο, κάνουμε πικ νικ, παίζουμε παιχνίδια.

Και τα παιδιά απολαμβάνουν αυτές τις βόλτες. Με γαλότσες και μπουφάν, κυνηγάνε σκιουράκια ή προσπαθούν να τα ξεγελάσουν μένοντας ακίνητα. Σηκώνουν ξερά φύλα και προσπαθούν να αναγνωρίσουν από ποιο δέντρο έπεσαν, παίζουν ρακέτες, φωτογραφίζουν μανιτάρια, μαζεύουν κάστανα. Τρέχουν με το ποδήλατο ή το πατίνι. Γλιστρούν, παραπατούν και πέφτουν στις λάσπες.  Απολαμβάνουν το σκοτάδι (έχουν πολλούς μήνες να το δουν) και κοιτάνε τον έναστρο ουρανό (όταν δεν έχει σύννεφα).

Γιατί τελικά όλα είναι στο μυαλό μας και ο φθινοπωρινός, μουντός και υγρός Αγγλικός καιρός, προσφέρει τόσες ευκαιρίες για να βγούμε από το σπίτι και να περάσουνε καταπληκτικά.

Και επιπλέον όταν γυρνάμε σπίτι, τα παιδια είναι εξαντλημένα, και όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό!

Τα χρώματα του Φθινοπώρου

Λατρεύω το Φθινόπωρο. Ο καιρός έχει δροσίσει, το βρεγμένο χώμα ευωδιάζει,  τα σκιουράκια ξεχύνονται στα πάρκα και στους κήπους, τα βρύα απλώνονται στα δέντρα, τους φράχτες και τα μονοπάτια. Το Φθινόπωρο είναι ευκαιρία για πολλές βόλτες και παιχνίδια και έχει μια γλυκιά ζεστασιά καθώς οδεύουμε προς τον χειμώνα.

Πάνω από όλα όμως είναι τα χρώματα – πράσινο, κίτρινο, κόκκινο, πορτοκαλί και καφέ σε μυριάδες αποχρώσεις. Και η Αγγλία είναι στα καλύτερα της αυτήν την εποχή. Το Φθινόπωρο της ταιριάζει και όλη η χώρα μετατρέπεται σε μια τεράστια παλέτα γήινων χρωμάτων.

Απολαύστε λοιπόν λίγο Αγγλικό Φθινόπωρο

Καλή αρχή!

Σήμερα το μεσημέρι οι γονείς των παιδιών του προνηπίου (Reception class) είχαμε γεύμα στο σχολείο. Έφθασα νωρίς και κάθισα στην αίθουσα υποδοχής.

Στον διπλανό καναπέ κάθονταν μια μαμά με τον γιό της. Δεν τους είχα ξαναδεί. Η μαμά συμπλήρωνε μια φόρμα με το λογότυπο του σχολείου και ο μικρός εξερευνούσε τον χώρο.

Μόλις είχαν έλθει από την Πορτογαλία. Το αγόρι ήταν 10 χρονών και ήξερε πολύ λίγα αγγλικά. Ξεκινάει στο σχολείο μας τη Δευτέρα.

Σε λίγο ήλθε η καινούργια του δασκάλα μαζί με την ειδικό σε παιδιά που έχουν τα αγγλικά ως δεύτερη γλώσσα. Ήταν η πρώτη τους συνάντηση. Μαμά και δασκάλες συζητούσαν τα διαδικαστικά και κανόνιζαν ένα ραντεβού. Το παιδάκι παραδίπλα, συνέχιζε να εξερευνά το χώρο με ένα διστακτικό και φοβισμένο βλέμμα. Ποιος ξέρει τι σκέψεις περνούσαν από το μυαλό του εκείνη την ώρα;

Και πήγα πίσω μερικούς μήνες, τον Ιανουάριο του 2012. Όταν βρισκόμασταν σε παρόμοια θέση – Η Δανάη, ο μπαμπάς της και εγώ. Ήθελα πολύ να πω στον μικρό να μην ανησυχεί, γιατί είναι πολύ τυχερός.  Βρίσκεται σε ένα καταπληκτικό σχολείο, θα τον αγκαλιάσουν και θα τον υποστηρίξουν. Και σε λίγο καιρό δε θα αισθάνεται φοβισμένος, αλλά χαρούμενος και με αυτοπεποίθηση θα παίζει με τους καινούργιους του φίλους.

Καλή του αρχή!