Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Φεβρουαρίου 2012

Η δασκάλα μου η καλή!

Για ένα πράγμα μόνο στενοχωρήθηκα όταν πήραμε την απόφαση να φύγουμε. Για το ότι θα άφηνε η Δανάη το σχολείο της. Ένα καταπληκτικό Δημοτικό στην Κέρκυρα. Καταπληκτικοί εκπαιδευτικοί, βοηθητικό προσωπικό και γονείς.

Από πού να ξεκινήσω; Από την κυρία Γιώτα, μια φανταστική δασκάλα και εκπαιδευτικό; (μια πολυχρησιμοποιημένη λέξη αλλά στην περίπτωσή μας εδώ βρίσκει την ουσία της).

Η κυρία Γιώτα στενοχωρήθηκε όταν της ανακοίνωσα ότι σε λίγες εβδομάδες φεύγουμε. Ανησύχησε. Πως θα επηρέαζε αυτή η αλλαγή τη μαθήτρια της? Είδα την αγωνία στο βλέμμα της. Και έκανε το παν για να κάνει τη μετάβαση της Δανάης όσο το δυνατόν ανώδυνη. Στην τάξη μιλούσαν αρκετά για την Αγγλία. Οι συμμαθητές της οργάνωσαν αποχαιρετιστήριο πάρτι, έφτιαξαν μια γιγάντια κάρτα, της πήραν δωράκια. Εντωμεταξύ με τη δασκάλα κανόνισαν συναντήσεις στο skype, ενώ την περιμένουν τον Απρίλιο στο σχολείο να τους κάνει μια παρουσίαση για τη ζωή της στην Αγγλία.

Και εκείνη έχει δύο σχολεία, και δύο καλύτερες δασκάλες του κόσμου. Τη δασκάλα της στην Κέρκυρα και την καινούργια της δασκάλα εδώ. Γιατί για τη Δανάη, η κυρία Γιώτα είναι ακόμα η δασκάλα της. Μιλάμε για αυτήν κάθε Κυριακή που κάνει το μάθημα ελληνικών της. Είναι το κίνητρο μας για να διαβάσει και να γράψει την αντιγραφή της με ωραία γράμματα. Να μην κάνει μουτζούρες. Να έχει τo τετράδιο της καθαρό. Θα τα δει η κυρία Γιώτα και πρέπει να είναι όλα τέλεια. Διότι περιμένει από τη δασκάλα της ένα μεγάλο μπράβο για τις προσπάθειες της.

Η κυρία Γιώτα με κέρδισε από την πρώτη μέρα. Όταν στην πρώτη μας συνάντηση είπε ότι δεν υποστηρίζει την καθέδρας μάθηση. Θέλει να δώσει περισσότερα στα παιδιά για να μάθουν. Και όχι μόνο να γράφουν και να διαβάζουν αλλά και να είναι άνθρωποι.  Η ίδια μου φάνηκε από την αρχή άνθρωπος με τρομερή ενέργεια, ξεχείλιζε από αγάπη για τα παιδιά και ενθουσιασμό για τη δουλειά της. Στους δύο μήνες που έμεινε η Δανάη στο σχολείο, έδωσε στα παιδιά πολλά ερεθίσματα για μάθηση και διάπλαση χαρακτήρα. Βοηθούσαν στα συσσίτια της εκκλησίας, έμαθαν για τη φύση μέσα στην φύση και όχι εξ’αποστάσεως από την τάξη τους, έκαναν πολλές χειροτεχνίες, είχαν συζητήσεις για να αναπτύξουν τη γλώσσα τους. Οι γονείς είχαμε επιπλέον μαζί της συναντήσεις όπου συζητούσαμε θέματα που αφορούσαν την εκπαίδευση των παιδιών και όχι μόνο.

Βέβαια, εκτός από την δασκάλα, δε ξεχνάμε τον καταπληκτικό κύριο Γιάννη και την  μοναδική και απερίγραπτη κυρία Ευαγγελία – ο φύλακας και η καθαρίστρια αντίστοιχα, αλλά και δύο από τους πυλώνες του σχολείου και του υπέροχου περιβάλλοντος που είχαν δημιουργήσει εκεί. Ούτε εκείνους έχει ξεχάσει η Δανάη. Μιλάμε και για αυτούς, όπως και για τις κυρίες Σωτηρία, Θεοδώρα και Σπυριδούλα οι νηπιαγωγοί του σχολείου. Και εδώ η λέξη εκπαιδευτικός ταιριάζει απόλυτα.

Ποιος θα το περίμενε λοιπόν, ότι από εκείνα τα πράγματα που θα μας έλειπαν θα ήταν και το Ελληνικό δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα; Τουλάχιστον έτσι όπως τι βιώσαμε εμείς.

Advertisements

Read Full Post »